„Alltaf leggst manni eitthvað til,“ þetta datt mér í hug um daginn þegar ég var beðin af yngsta barninu um  aðstoð við að raða inn í kofann í garðinum. Þar þurfti að viðra, sópa, flokka og raða (og fjarlægja - en við ræðum það ekkert nánar hér...). Þessi ósk var nefnilega borin fram um leið og ég var að bera sand í stéttina fyrir framan hús og átti eftir að gera það sama fyrir aftan húsið – verkefni sem mér finnst ekkert sérstaklega skemmtilegt en þarf svo sem að gera.

Sumrinu fylgja svo ótalmörg verkefni, sum ótrúlega skemmtileg eins og að njóta sólarinnar úti í garði, ferðast til spennandi staða og hitta vini og ættingja. Sum verkefnin eru líka ótrúlega óspennandi, líklega vegna þess hve endalaus þau eru, eins og að slá garðinn, reita arfa og eltast við fífla sem virðast hafa ofurkrafta. Samt er einhver óútskýranleg fullnægja sem fylgir því að vinna þessi óspennandi verkefni eða kannski réttara sagt að ljúka þeim hverju sinni. Þá lítur allt svo vel út og það er svo sýnilegt hvað maður hefur verið duglegur.

Ég setti mér eitt markmið fyrir þetta sumar, að njóta þess að vera í garðinum mínum, ekki bara vinna þar. Enn sem komið er hefur mér gengið nokkuð vel, búin að njóta nokkurra yndislegra daga og kvölda í góðum félagsskap – en það verður að viðurkennast að vinnustundirnar eru líklega fleiri en þær afslöppuðu. Þá verður nú líka að viðurkennast að vissulega er gaman að mörgum vinnustundanna þó þær geti verið óttalegt púl. Svona er maður stundum „klikk“.

Þetta sumar verður lengi í minnum haft. Sumarið sem sundlaugin okkar var opnuð – þessi paradís sem við höfum hér á besta stað í bænum. Ein ágæt kona hér í bæ skrifaði á vefsíðuna sína nú nýlega: „Hvað var eiginlega gert „fyrir sundlaug“?“ Ég er búin að velta þessum orðum fyrir mér og það bara nokkuð reglulega, líklega daglega um það bil sem ég klæði mig í fötin eftir frábæra ferð í laugina. Þá hef ég líka borið þessa spurningu upp fyrir marga „sundfélaga“ og það virðist bara enginn hafa svar á reiðum höndum. Hvað gerðum við eiginlega áður en við fengum þessa dýrðar laug?

Eitt af því dásamlega sem fylgir sundferðunum, fyrir utan hreyfinguna auðvitað, er að hitta endalaust margt skemmtilegt fólk. Og þetta fólk er undantekningalaust brosandi hringinn. Svo er spjallað og spjallað og spjallað. Sundlaugin er í raun eins og ein risastór félagsmiðstöð, í hana koma bæjarbúar, brottfluttir og ferðamenn og það er bara alveg „geðveikt“ eins og dóttir mín orðar það svo skemmtilega þegar hún þarf að leggja þunga áherslu á eitthvað.

Ég er búin að komast að því að þessum svo til daglegu sundferðum fylgja tveir leiðinda ókostir. Fyrri ókosturinn er að það er svo ótrúlega leiðinlegt að fara uppúr – það er í það minnsta skoðun yngsta barnsins. Eftir að hafa heyrt „nei“ hátt og skýrt þegar tilkynnt var um að nú væri kominn tími til að fara í sturtu þá þurfti ég að ræða þetta mál alvarlega við dömuna. Ég gekk meira að segja svo langt að hóta pásu á sundferðunum þó svo mér væri það þvert um geð því ég vil alls ekki missa af ferð í sund og ég hóta (helst) ekki neinu sem ég ekki get staðið við. Sem betur fer dugði þetta og nú gengur betur og betur að komast uppúr.

Hinn ókosturinn við sundferðirnar er að nú fer ég næstum aldrei í sturtu heima hjá mér frekar en aðrir heimilismeðlimir. Margir gætu talið að það væri nú ekki slæmt þar sem hitaveitureikningurinn mun að öllum líkindum lækka og vissulega er það ánægjulegt. Það er hins vegar verra með þessa reglulegu snyrtingu sem maður framkvæmir í sturtunni heima... Ég hrökk í kút þegar nokkuð var liðið frá sundlaugaropnuninni þegar ég tók eftir því að þessi þáttur hafði bara alveg gleymst í allri gleðinni yfir nýju sundlauginni. Var þessu kippt í liðinn og nú fer ég reglulega í „auka-sturtu“ heima til að búa ekki til of mikla mótstöðu í sundinu... 

Hvað sem þessu líður þá er ég alsæl, bæði með sumarið og verkefnin sem því fylgja og nýju sundlaugina. Það er bara svo gaman að vera til.

Góðar stundir

Húsfrúin