Fyrri mynd
NŠsta mynd
...
Ok
Velkomin ß vef H˙nahornsins. Vi­ notum vefk÷kur (e. cookies) til ■ess a­ bŠta upplifun ■Ýna og greina umfer­ um sÝ­una.
Me­ ■vÝ a­ nota vefsÝ­una sam■ykkir ■˙ notkun ß vefk÷kum og skilmßla okkar.
H˙nahorni­
Open Menu Close Menu
H˙nahorni­
Þriðjudagur, 19. nóvember 2019
ASA  3 m/s
3░C
Olís
huni.is - RSS-efnisveita
 
┴ d÷finni
Nˇvember 2019
SMŮMFFL
272829303112
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
FyrriN˙naNŠsti
Veðurstofa Íslands
Blönduós 00:00 ASA 3  3░C
Reykir í Hr 00:00 NNA 3  5░C
Reykjavík 00:00 ASA 12 5░C
Akureyri - 00:00 S 1  -2░C
Egilsstaðaf 00:00 NV 1  -2░C
Haugur 00:00 ASA 8  5░C
Holtavörðuh 00:00 ASA 13  3░C
Þverárfjall 00:00 SSV 2  1░C
Laxárdalshe 00:00 A 9  3░C
Brúsastaðir 00:00 S 7  5░C
Vegagerðin
Holtav÷r­uh. 00:50 ASA 11 3░C
Laxßrdalsh. 00:50 A 9 4░C
Vatnsskar­ 00:50 ANA 13 2░C
Ůverßrfjall 00:50 SA 7 1░C
Kjalarnes 00:50 A15 5░C
Hafnarfjall 00:50 S 6 8░C
VegagerðinVestfirðirVestfirðirNorðurlandNorðausturlandVesturlandAllt landiðMiðausturlandSuðvesturlandSuðurlandSuðausturland
Nöldrið
15. nóvember 2019
Eldhúshillur valda yfirliði
Ég er mikill áhugamaður um kökur og allskonar sætabrauð ásamt góðum mat og nú er sá tími runninn upp þegar uppskriftir af girnilegum jólabakstri og allskonar gómsætum mat prýða síður blaða og tímarita.
::Lesa

Northwest.is


SSNV

Leita Ý netfangaskrß
 
Eftir Sigurbjörn Þorkelsson
11. nóvember 2019
Eftir Guðjón S. Brjánsson
11. nóvember 2019
Eftir Inga Heiðmar Jónsson
05. nóvember 2019
Eftir Inga Heiðmar Jónsson
23. október 2019
Eftir Sigurbjörn Þorkelsson
11. október 2019
Eftir Sigurbjörn Þorkelsson
03. október 2019
Frá Heilsuhópnum
29. september 2019
Eftir Inga Heiðmar Jónsson
27. september 2019
Spaugi­ | 07. apríl 2011 - kl. 09:51
Skemmtileg frásögn og kannski kannast einhver við þessa ótrúlegu vinnu við mosann

Skemmtileg frásögn og kannski kannast einhver við þessa ótrúlegu vinnu við mosann.

Bloggari dauðans.. Verð að birta þetta.. Kona sem er rúmlega fertug skrifar þetta, algjör snillingur..

Sandslangan ógurlega!!

Mamma og pabbi eru búin að berjast við mosa í blettinum hjá sér í mörg mörg ár.

En í sumar fór pabbi hamförum á blettinum með tætara, eitur og öxi (það var þegar hann reyndi að murka líftóruna úr mosanum)en ekkert dugði. Í Júlí gafst mamma svo endanlega upp á öllu saman og ákvað að fara að ráðum tengdapabba míns (sem er algjört garðséní) og þekja blettinn algjörlega með sandi.

Tengdó hefur sambönd og sá um að senda sandinn (sem ég hélt að kæmi í stóru fiski kari) og svo þyrfti bara að ferja sandinn í hjólbörum inn í garð og dreifa. Ég bauð mömmu aðstoð mína og mætti tilsettan dag heim til hennar í verkefnið.

Það var ansi heitt í veðri og við töluðum um hvað við værum heppnar að geta unnið úti í svona góðu veðri, mamma var búin að koma fyrir dúkuðu borði úti, með kaffi og brauði á og þar ætluðum við að hvíla okkur, svona á milli þess sem við keyrðum hjólbörurnar inn í garðinn.

Hann var af stærstu gerð tank-bíllinn sem kom með sandinn og það var alls ekkert kar, heldur var sandurinn inni í bílnum og svo drösluðum við langri svartri slöngu bak við hús og inn í garð og úr þessari slöngu átti svo sandurinn að puðrast,.

Frábært!... sagði ég við mömmu, þetta verður auðvelt.... engar fjandans hjólbörur.

Þú byrjar bara?.. sagði ég og fékk mér sæti við kaffi borðið. Mamma hélt í slönguna og kallinn hvarf inn í bíl.

Fyrst í stað var þetta bara fínt, það rétt sullaðist sandurinn úr slöngunni og við mamma gátum næstum spjallað saman. Ég ákvað að fara og biðja bílstjórann um að setja meiri kraft á , annars yrðum við í allan dag að þessu., nú!.. sagði hann ég set þá á meiri kraft.... já töluvert meiri sagði ég. Ég hafði varla sleppt orðinu þegar þessi líka svaka hávaði byrjar og ég sé slönguna sem áður hafði legið þarna hálf slöpp og aumkunarverð lyftast pinnstífa meter frá jörðu. Í sömu andrá heyri ég þetta líka neyðaróp úr garðinum..Mamma!!!! ég hentist af stað og inn í garð,

Guð minn góður, þarna var litla,sextuga móðir mín á fljúgandi siglingu um allan garð eins og norn á óþekku kústskafti og ríghélt sér í slönguna. Auðvitað hefði ég átt að hlaupa til baka og láta bílstjórann slökkva á sand draslinu, en mín fyrsta og eina hugsun var að bjarga mömmu... ég fleygði mér á slönguna af öllu afli og mamma sem áður hafði þeyst um í loftinu brotlenti rétt fyrir framan mig.

Hún leit á mig uppglenntum augum og sagði; hva va a ske???? (mamma er sko þýsk og talar mjög skemmtilega ísl.) Hún leit út eins og litli svarti sambó... kolsvört í framan með uppglennt rauð augu og hárið var eins og hún hefði fengið rafstraum. ég missti mig alveg, ég hló svo mikið að ég var alveg óundibúin þegar karlfjandinn óumbeðinn jók kraftinn enn meir. Sandurinn kom með svo miklum krafti að við réðum ekki neitt við neitt... algjörlega á valdi slöngunnar þutum við eins og tómir pokar í slagveðri um garðinn. Þetta var ekki lengur spurningin um að koma sandinum á grasið heldur að halda lífi og vona að tankurinn færi að klárast. Ekki veit ég hvað að mér var,sjálfsagt einhver bölvuð taugaveiklun... en ég bara gat ekki hætt að hlæja og til að kóróna allt pissaði ég í mig. Mamma er sjálfsagt hálfbiluð líka því að hún hló ekkert minna en ég og nú vorum við mæðgur eins og útúrdópaðir geðsjúklingar á fljúgandi siglingu um allan garð á svartri sand slöngu.

Ekki veit ég hvað þetta tók langan tíma en allt í einu var þetta búið og karlfjandinn, sem hafði ekki nennt að hreyfa sig úr bílnum, stóð yfir okkur eins fáviti (sem hann sjálfsagt er) og spurði; hvar er allur sandurinn?.....

Ég var skítug, sveitt og búin að pissa í mig og mamma lá við hliðina á mér algjörlega óþekkjanleg og velltist um af hlátri, ég leit í kringum mig..... kaffiborðið var horfið og stólarnir líka, fallega Gullregnið hennar mömmu sem staðið hafði í miðjum garðinum var horfið og það sem merkilegast var, var að það var nánast enginn sandur í garðinum.

Það voru 8 tonn af sandi sem við höfðum fengið, minnst af því fór í garðinn hjá pabba og mömmu, aftur á móti sandblésum við allar rúðurnar á neðri hæðinni á húsinu þeirra svo og gróðurhúsið, en mest allur sandurinn hafði farið upp á þak, á svalirnar og nærliggjandi garða.Borðið stólarnir og kaffið endaði úti í móa en Gullregnið fundum við aldrei, það var 4mtr. á hæð og 3mtr. í þvermál.

 

H÷f. ass
 
Prenta Prenta  
 
Til baka
 
Húsfrúin
09. ágúst 2019
Aldurssmánun samtímans
Margrét S. Björnsdóttir skrifaði áhugaverða grein á visir.is fyrr á þessu ári þar sem hún talar um aldurssmánun samtímans. Í greinninni fjallar hún um mestu sóun okkar, sóun á reynsluþekkingu. Lítil samfélög hafa ekki efni á að sóa áratuga reynsluþekkingu þeirra sem eldri eru.
::Lesa
Spaugið
28. október 2019
Farandverkamaðurinn
Farandverkamaður í Neskaupstað fékk tölvupóst frá kærustu sinni í Reykjavík sem hljóðaði svona: Kæri Jón. Ég get bara ekki lengur verið með þér. Fjarlægðin er bara allt of mikil.
::Lesa
©2019 H˙nahorni­